Πάθος για δράση, εμπνευσμένες εταίρες και οι αφανείς ιστορίες που ανακαλύφθηκαν εν νέου

Συνέντευξη των Anna Gołkowska Dymarczyk και Sylwia Jata από το Góry Kultury Association από την Anna Ochmann

Ας ξεκινήσουμε από την αρχή – πως ξεκίνησε η ιδέα για τη δημιουργία του οργανισμού Góry Kultury (Mountains of Culture)?

Sylwia Jata: Στην πραγματικότητα, ως ένα βαθμό προερχόμαστε όλοι από το Tarnogórska Fundacja Kultury i Sztuki (Ίδρυμα Πολιτισμού και Τέχνης Tarnowskie Góry), το οποίο στηρίζει την πολιτιστική ζωή στο Tarnowskie Góry εδώ και πολλά χρόνια. Κάποια στιγμή, κάποια από τα μέλη του, τα νεότερα, αποφάσισαν να τραβήξουν το δικό τους δρόμο – έφυγαν από την ‘προστασία’ του Ιδρύματος Tarnogórska Fundacja Kultury i Sztuki και δημιούργησαν το “Góry Kultury”.

Anna Gołkowska-Dymarczyk: Έχουμε δημιουργήσει τόσα πολλά για τα οποία αξίζει να γιορτάσουμε στην επέτειο για τα πρώτα μας 10 χρόνια.

S.J.: Αλλά επίσημα έχουμε εγγραφεί το 2013, ή ίσως πιο αργά – πριν από αυτό λειτουργούσαμε ως μια άτυπη ομάδα.

Ποια είναι τα μέλη του οργανισμού? Είναι μια σταθερή ομάδα ανθρώπων ή η ομάδα σας αλλάζει συνεχώς?

A.G-D.: Η Sylwia είναι το πιο παλιό μας μέλος – από την αρχή που ξεκινήσαμε.

S.J.: Είναι αλήθεια, είμαι μέλος αυτής της ομάδας από την αρχή, από το πρώτο έργο του Góry Kultury’s, και είμαι και ένα από τα ιδρυτικά μέλη. Αλλά με τα χρόνια πολλά άτομα ήρθαν και έφυγαν, επειδή ο κάθε ένας στη ζωή του παίρνει το δικό του δρόμο κάποια στιγμή. άποιοι φεύγουν, άλλοι έρχονται και εμείς – ως οργανισμός – είμαστε συχνά προοίμιο για άλλες δραστηριότητες…

A.G-D.: Αλλά είναι υπέροχο ότι ακόμη και άνθρωποι που ήταν ενεργοί στον οργανισμό μας, για παράδειγμα πριν από 7-8 χρόνια, και ήταν υπεύθυνοι ενός έργου ή συμμετείχαν σε κάποιες από τις δραστηριότητές μας, έχοντας τώρα πλέον οικογένειες, παιδιά και τη δική τους ζωή, μερικές φορές επιστρέφουν σε εμάς. Και αν υπάρξει ανάγκη θα εμπλακούν σε ένα έργο, τουλάχιστον ως ένα βαθμό, έστω και για λίγο. Αλλά είναι επίσης χαρακτηριστικό αυτής της πόλης -και θα το τονίζω πάντα αυτό- ότι εδώ, στην πραγματικότητα, όλοι γνωρίζονται μεταξύ τους, ειδικά όσοι δραστηριοποιούνται στον οργανισμό σίγουρα γνωρίζονται μεταξύ τους, πράγμα που σημαίνει ότι υπάρχει πάντα κάποιος να απευθυνθείς για βοήθεια και υποστήριξη. Γιατί όλα βασίζονται στο πάθος. Δεν έχουμε συνδρομή μέλους, για παράδειγμα.

S.J.: Έχει επίσης αξία το γεγονός ότι τόσοι πολλοί άνθρωποι έχουν έρθει στον οργανισμό όλα αυτά τα χρόνια. Και ακόμα κι αν υπάρχουν λιγότεροι άνθρωποι που συμμετέχουν συνεχώς ενεργά, παρόλα αυτά γινόμαστε όλο και καλύτεροι, καταφέρνουμε να συγκεντρώσουμε περισσότερα κεφάλαια και, κατά συνέπεια, μπορούμε να οργανώσουμε μεγάλες εκδηλώσεις.

Όπως λέτε στον οργανισμό Góry Kultury (Mountains of Culture), η έμφαση δίνεται στον πολιτισμό, γιατί?

S.J.: Ίσως, λόγω του γεγονότος ότι, ως ένα βαθμό, ξεκινήσαμε μόνο με τον πολιτισμό και η πρώτη μας εκδήλωση (που διοργανώθηκε ενώ εργαζόμασταν ακόμη με το Tarnogórska Fundacja Kultury i Sztuki) ήταν η Ημέρα Κουλτούρας του Δρόμου, μια εκδήλωση όχι πολύ δημοφιλής εκείνη την εποχή, αλλά πολύ ιδιαίτερη και ξεχωριστή. Από τη μια, απευθυνόμασταν κυρίως σε νέους, αλλά από την άλλη, θέλαμε να δείξουμε καλλιτεχνικές δραστηριότητες που δεν θα μπορούσαμε να δούμε εύκολα στους δρόμους μικρότερων πόλεων όπως το Tarnowskie Góry. Μεταξύ άλλων, υπήρχαν αστικές εγκαταστάσεις τέχνης, γκράφιτι, συναυλίες ηλεκτρονικής μουσικής – κάτι που ήταν σε πλήρη αντίθεση με αυτό που συνήθως συνδέεται με μια συναυλία στην πόλη, δηλαδή ένα τυπικό «αστέρι» και μπαλόνια σε ξυλάκια.

A.G.-D.: Επιπλέον. Νομίζω όλοι μας ήμασταν ή ήμαστε συνδεδεμένοι με τον πολιτισμό, είτε με το πάθος μας, ή λόγω των ενδιαφερόντων και των χόμπι μας… And besides, I think all of us have been and are in some way connected to culture, out of passion, hobbies or interests… Η εκπαίδευση στην πραγματικότητα ήρθε αργότερα. Από τον πολιτισμό στην εκπαίδευση – θα το έθετα έτσι.

S.J.: Αυτό είναι κάπως παράδοξο, γιατί όταν υποβάλλουμε μια αίτηση έργου, πρέπει συχνά να δίνουμε έμφαση στην εκπαίδευση. Για παράδειγμα, πραγματοποιήσαμε ένα έργο με τίτλο «Η μουσική βγαίνει στη σκηνή» που συνεχίσαμε, από έναν άλλο οργανισμό που αποφάσισε να αναστείλει τις δραστηριότητές του. Αποφασίσαμε να αναλάβουμε την εμβληματική εκδήλωσή τους, και ήταν στην πραγματικότητα το μοναδικό φεστιβάλ βωβού κινηματογράφου με ζωντανή μουσική στην Πολωνία, και ίσως ακόμη και σε αυτό το κομμάτι της Ευρώπης, αλλά πραγματοποιήθηκε ως διαγωνισμός. Εννοώ ότι οι μουσικοί δημιούργησαν μουσική για βωβές ταινίες και κρίθηκαν από κριτική επιτροπή. Και είδαμε έτσι μια μεγάλη εκπαιδευτική πτυχή σε αυτό. Ήταν επίσης μια μοναδική ευκαιρία να δούμε κλασσικά έργα βωβού κινηματογράφου στη μεγάλη οθόνη.

A.G.-D.: Σε γενικές γραμμές, αυτό που πάντα θέλαμε και θέλουμε να κάνουμε είναι να δείξουμε ότι οι πρωτοβουλίες σε σχέση με τον πολιτισμό λειτουργούν και ότι είναι απαραίτητο να χρηματοδοτηθούν κι άλλες ενθουσιώδεις ιδέες και δράσεις, όχι μόνο οι δημοτικοί πολιτιστικοί φορείς. Και μάλιστα, μέσα σε αυτά τα δέκα και πλέον χρόνια, καταφέραμε με κάποιο τρόπο να το πετύχουμε αυτό, καθώς και έχουμε καλές σχέσεις με τους αρμόδιους του δημαρχείου.

Ας μιλήσουμε λοιπόν για τα έργα και τις δραστηριότητές σας. Μπορείτε να αναφέρετε τα τρία, κατά τη γνώμη σας, καλύτερα έργα ή ιδέες έργων που θα «μεταφέρατε» και σε άλλες ευρωπαϊκές πόλεις? Φυσικά και δεν είναι τόσο απλό, γιατί κάθε πόλη είναι διαφορετική, έχει εντελώς διαφορετικό κοινωνικό ιστό, αλλά ας πούμε τρία από τα αγαπημένα σας?

A.G.-D.: Είναι μια δύσκολη επιλογή! Σίγουρα το «Θεατρικό Πάρκινγκ» («Theatrical Parking». Φυσικά, τα υπαίθρια θέατρα δεν είναι κάτι ιδιαίτερο σε άλλες πόλεις, αλλά λαμβάνοντας υπόψη πόσο απίστευτα καλά έχουν υποδεχτεί αυτό το έργο οι κάτοικοι του Tarnowskie Góry, αξίζει σίγουρα να το τονίσουμε. Για μένα προσωπικά έχει γίνει εξαιρετικά σημαντικό και κατά κάποιον τρόπο …αγαπημένο.

S.J.: Εγώ θα ήθελα να αναφέρω την πρώτη εκδήλωση στην οποία η Άννα ήρθε μαζί μας – το παιχνίδι της πόλης (the city game).

A.G.-D.: Έννοείται το “Spotted: Shloss Neudeck” (Πριν από μερικά χρόνια οι ομάδες που ονομάζονταν “Spotted” ήταν πολύ δημοφιλείς στο Facebook. Πόλεις, εστιατόρια, ακόμη και γραμμές λεωφορείων είχαν τις δικές τους Spotted ομάδες, όπου τα μέλη μοιράζονταν τις παρατηρήσεις, τις σκέψεις τους και προσπαθούσαν ακόμη και να βρουν το άτομο που τους τράβηξε την προσοχή:)) αν και τώρα τέτοιες ομάδες στο FB δεν είναι τόσο δημοφιλείς όσο ήταν πριν από 4 χρόνια, αποφασίσαμε να χρησιμοποιήσουμε αυτόν τον όρο για να «γνωρίσουμε» μια ιστορική φιγούρα.

S.J.: Το δικό μας “spotted” αφορούσε ένα πρόσωπο που μας είχε γοητεύσει εκείνη την εποχή, την Blanca de Paiva, την πρώτη σύζυγο του Guido von Donnersmarck, για την οποία χτίστηκε ένα παλάτι στο Świerklaniec, γνωστό ως Μικρές Βερσαλλίες. Αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε ένα παιχνίδι επικεντρωμένο σε αυτήν, αλλά χρησιμοποιώντας μια διαφορετική σύμβαση – καλέσαμε ηθοποιούς να συνεργαστούν, βρήκαμε κοστούμια εποχής, έγραψα ακόμα και διαλόγους για κάθε χαρακτήρα. Ήταν υπέροχο και έδινε πολύ έμπνευση το γεγονός ότι υπήρχαν τόσες πολλές αντιφατικές αφηγήσεις για το πρόσωπό της – η ίδια κοσμούσε τη βιογραφία της, δημιούργησε τον δικό της μύθο. Είπε, για παράδειγμα, ότι ήταν κόρη του Πούσκιν…

A.G.-D.: Και τι εραστές λέγεται ότι είχε! Ήταν μια από τις πιο δημοφιλείς εταίρες της Ευρώπης του 19ου αιώνα, που διατηρούσε το καλλιτεχνικό της σαλόνι στο Παρίσι. Ενέπνευσε συγγραφείς, ζωγράφους και ποιητές και δημιούργησε μια αύρα μυστηρίου και θρύλων γύρω της, για παράδειγμα υποστήριξε ότι έκανε μπάνιο μόνο με σαμπάνια…

S.J.: Και οι επίσημες βιογραφίες για τη Świerklaniec στην πραγματικότητα ή την αδικούσαν ή την παρουσίαζαν ως μια ανήλικη εταίρα. Ήταν σαν να την παντρεύτηκε ο Γκουίντο από καπρίτσιο. Μας ενέπνευσε το γεγονός ότι κανείς δεν ήθελε να θυμάται ότι ήταν εκείνη που είχε τα περισσότερα χρήματα, ότι εκείνη τον στήριξε πριν γίνει πρίγκιπας και επένδυσε στις ιδέες του πριν γίνει τόσο πλούσιος. Όλα αυτά μας έκαναν να αποφασίσουμε να την παρουσιάσουμε με έναν τόσο ασυνήθιστο τρόπο. Ήταν ένα πολύ εκπαιδευτικό έργο, γιατί παρά τους θρύλους που επικρατούσαν, προσπαθήσαμε να πούμε την αληθινή ιστορία εκείνης της εποχής όσο πιο ειλικρινά γινόταν.

Και τί έγινε στο έργο?

A.G.-D.: Η ιδέα βασιζόταν γενικά στην ιδέα ενός παιχνιδιού πόλης, μόνο που οι συμμετέχοντες που έρχονταν στα επόμενα σημεία βρήκαν εκεί σκηνές από μια ιστορική περίοδο – και οι διάλογοι γράφτηκαν φυσικά από τη Sylwia. Για παράδειγμα – θα έμπαινες σε ένα μπουντουάρ και ορισμένες κυρίες θα άρχιζαν να κουτσομπολεύουν για την Blanca, και ο παίκτης θα μπορούσε να «μπει» σε αυτή τη συζήτηση, και θα υπήρχαν ενδείξεις, μερικές προτάσεις που θα ήταν ένδειξη για να βρεις μια λύση, π.χ. σχετικά με τον πόλεμο και την κατασκοπεία. Και αξίζει να επισημάνουμε ότι κανένας από τους δύο μας δεν είναι ιστορικός!

Και ποια ήταν η μεγαλύτερη πρόκληση στη δημιουτγία αυτών των σκηνών και στη συγγραφή των διαλόγων?

A.G.-D.: Η Sylwia είναι καταπληκτική σε αυτό!

S.J.: Απλώς προσπάθησα να μπω στους χαρακτήρες και βασίστηκα σε ιστορικές πηγές. Διάβασα κάτι για την περίοδο, για παράδειγμα Boy-Żeleński, για να καταλάβω κάπως τη γλώσσα και κατά κάποιον τρόπο μετά κάπως έρεε.

Αυτή είναι μια υπέροχη ιδέα – να κεντρίσετε το ενδιαφέρον, να κάνετε κάποιον να πιάσει ένα σφάλμα, μια παγίδα και να θέλει να ψάξει για περισσότερα. Και μπορεί να μην είχε συναντήσει κανείς ποτέ αυτόν τον χαρακτήρα ή την ιστορία, τη γνώρισε μόνο χάρη σε εσάς!

S.J.: Αυτή ακριβώς είναι η ιδέα. Τώρα συνεχίζουμε αυτό το θέμα – διοργανώνουμε μια παρόμοια περιήγηση στο Παλάτι του Καβαλίερ στο Świerklaniec – έχουμε έναν οδηγό, αλλά υπάρχουν και εκείνοι που ζούσαν εκεί ή έρχονταν να το επισκεφτούν, όπως ο Κάιζερ Βίλχελμ. Οι ηθοποιοί, με τους οποίους συνεργαζόμαστε πολύ καλά, ντύνονται σαν τους χαρακτήρες, ο οδηγός φέρνει την ομάδα στον χώρο και παίζουν το ρόλο τους. Πρόσφατα άκουσα ένα σχόλιο ότι πρόκειται για “περιήγηση στα αξιοθέατα με καρδιά και ψυχή”!

Αυτό όμως δεν είναι παιχνίδι πλέον?

S.J.: Όχι δεν είναι πλέον παιχνίδι, αλλά χρησιμοποιούμε την βασική ιδέα του να «μπούμε» σε μια συγκεκριμένη ιστορική περίοδο.

Θα ήθελα επίσης να ρωτήσω για τον περίφημο χορό – αυτή είναι η εμβληματική σας εκδήλωση?

A.G.-D.: Είναι μια από τις εκδηλώσεις που προήλθαν πίνοντας μια μπύρα…

S.J.: Γενικά, η έμπνευση προήλθε από το γεγονός ότι οι εορτασμοί της 11ης Νοεμβρίου είναι συνήθως αρκετά ζοφεροί και όχι πολύ χαρούμενοι… [11 Νοεμβρίου – μία από τις πιο σημαντικές γιορτές στην Πολωνία, ανάμνηση της ανάκτησης της ανεξαρτησίας το 1918.]

A.G.-D.: Επίσης λόγω του καιρού του Νοεμβρίου στην Πολωνία υποθέτω….

S.J.: Κι αυτό, αλλά και γιατί συνήθως αυτές οι γιορτές δεν είναι ιδιαίτερα χαρούμενες. Ο πατριωτισμός γιορτάζεται από τους Πολωνούς χωρίς πολλή διασκέδαση, όλα είναι τόσο σοβαρά στην τηλεόραση και εμείς, ως νέοι, αναρωτηθήκαμε – πώς γιόρτασαν οι παππούδες μας εκείνη τη στιγμή, πώς απόλαυσαν την ανεξαρτησία τους; Και αποφασίσαμε να οργανώσουμε απλώς ένα πάρτι εποχής… από τη δεκαετία του 1920….

A.G.-D.: Και λίγο από τα 1930s.

S.J.: Η Ania είναι ειδικός στη μόδα της εποχής! Και κάπως έτσι δημιουργήθηκε η εκδήλωση, με τη σωστή μουσική, κοστούμια, αλλά και ατμόσφαιρα, και δεν ξέρω καν πότε έγινε, αλλά έχουν γίνει ήδη 8 χοροί. Υπάρχουν πάντα σκετς, τραγούδια, ακόμα και ο Eugeniusz Bodo [ένας από τους πιο εξαιρετικούς και δημοφιλείς ηθοποιούς του πολωνικού κινηματογράφου και του θεάτρου του Μεσοπολέμου] και το τραγούδι του “Female sex appeal”. Όλα γίνονται με μια πολύ διασκεδαστική μορφή.

A.G.-D.: Οργάνωσα ακόμη και επίδειξη μόδας εποχής.

Ξέρω ότι ειδικεύεσαι στη μόδα εκείνης της εποχής.

A.G.-D.: Είμαι φαν της περιόδου 1920s-1950s. Προσπαθώ να ντύνομαι έτσι κάθε μέρα, στην πραγματικότητα δεν έχω καν άλλα ρούχα.

S.J.: Η Ania δεν έχει τζίνς…

Τέλος τα τζίν! Αυτός πρέπει να είναι ο τίτλος της συνέντευξης!

A.G.-D.: Επιστρέφοντας στο χορό – αυτό είναι ένα γεγονός που δεν χρειάστηκε να το διαφημίσουμε, ειδικά μετά από μερικά χρόνια, γιατί ο κόσμος απλώς ντύθηκε για την περίοδο και ερχόταν μόνος του. Δυστυχώς η πανδημία σταμάτησε τα πάντα, αλλά είναι εκπληκτικό το γεγονός ότι η εκδήλωση έχει εξελιχθεί από μια πολύ μικρή συγκέντρωση φίλων σε κάτι για το οποίο έχει ακούσει κάθε κάτοικος του Tarnowskie Góry.

Η αναφορά σας στην πανδημία με κάνει να θέλω να ρωτήσω πώς έχουν μπει οι σύγχρονες τεχνολογίες και εφαρμογές στις δραστηριότητές σας, αλλά αυτό είναι για το δεύτερο μέρος της συζήτησής μας! Σας ευχαριστώ που με συναντήσατε σήμερα!

Η Anna Gołkowska-Dymarczyk – είναι πρόεδρος του Οργανισμού “Góry Kultury”. Αγαπά την μόδα και τα πάντα για τα 1920s-1950s. Δεν μπορεί να φανταστεί μια μέρα χωρίς ένα βιβλίο ή μια μέρα χωρίς μια συζήτηση για βιβλία με ένα φλιτζάνι καφέ.

Η Sylwia Jata – έχει πάθος με την ιστορία του Tarnowskie Góry, για χρόνια ασχολείται με μη-κυβερνητικούς οργανισμούς στο Tarnowskie Góry, και έχει διοργανώσει πολλές εκδηλώσεις σε συνεργασία με πολιτιστικούς φορείς. Στον ελεύθερο της χρόνο διαβάζει και παρακολουθεί σχεδόν τα πάντα ☺

We use cookies to personalise content, to provide social media features and to analyse our traffic. We won't share your information. View more
Cookies settings
Accept
Decline
Privacy & Cookie policy
Privacy & Cookies policy
Cookie name Active
This website uses cookies to improve your experience while you navigate through the website. Out of these, the cookies that are categorized as necessary are stored on your browser as they are essential for the working of basic functionalities of the website. We also use third-party cookies that help us analyze and understand how you use this website. These cookies will be stored in your browser only with your consent. You also have the option to opt-out of these cookies. But opting out of some of these cookies may affect your browsing experience.
Save settings
Cookies settings